เรื่อง รักสุดป่วน ยกก๊วนเฮี้ยว
posted on 12 Aug 2008 08:23 by miyamaxkibum
*ตอน 1* "เจ็บปวด"
<โรงเรียน>
"เย้~ เช้าวันใหม่ที่สดใส "
คำพูดของเด็กสาวที่น่ารัก ที่ชื่อ คิม ชื่อเธออาจคล้ายผู้ชายหน้าตามีเสน่ห์ดึงดูดทั้งหญิงชายให้มองสูงโปร่งประมาณ 170ซม.ได้ พ่อสุดที่รักของเธอตั้งชื่อให้ ก่อนที่เขาจะหายไปมีผู้หญิงอื่น
"ดีจ้า~ น้อง คิม สุดสวย"
เสียงของรุ่นพี่ที่เป็นเพื่อนแฟนของคิม เขาชื่อ แบงค์ เป็นหนุ่มรูปงามที่สาวไหนเห็นเป็นต้องกรี้ดสูง 185 ซม. หมาดแมนหุ่นนักกีฬา
"มีอะไรรึเปล่า..ปากหวานแต่เช้าเลย"
ฉันตอบกลับไปอย่างสงสัย เพราะพี่แบงค์เขาไม่เคยพูดอย่างนี้กับฉันเลย หลังจากที่เราเลิกกัน
"ไม่มีอะไร แค่ไอ้ปั๊บมันให้มาตามไปหาที่ชมรม"
พี่แบงค์เปลี่ยนอารมณ์ได้ไวมากเลย เมื่อกี้ยังหวานอยู่เลย(เสียดายจัง) พวกพี่เขาอยู่ชมรม ท่องเที่ยว มีสมาชิก 15 คน พวกเขาได้ไปเที่ยวที่ต่างๆ โดยที่พี่ส่วนใหญ่มีเงินเยอะ
"จ้า...เดี๋ยว คิม ตามไปขอเอาของไปเก็บก่อน"
ฉันบอกพี่แบงค์ แล้วก็เดินตรงไปที่ห้องเรียนอันเป็นที่รักของฉัน
<ปี 1 ห้อง 2>
โรงเรียนเรานับ ม.4 เท่ากับปี1 (เขารับตั้งแต่ม.4ขึ้นไปจนมหา'ลัย)
"ไงจ้ะ~ เพื่อนๆ มากันแต่เช้าเลยนะ"
ฉันทักเพื่อนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะ มีมากัน 20 กว่าคน ฉันเป็นที่รักของเพื่อนมากๆ ฉันมีเพื่อนสนิทอยู่กลุ่มนึง เราตั้งชื่อกลุ่มว่า SORE เป็นชื่อที่พวกเราภูมิใจมาก เพราะพวกเรา ตั้งชื่อมันเองมันย่อมาจาก SPIRIT OF RED EVIL กลุ่มเรามีกัน 5 คน คือ อ้อม ฟาง นนท์ แพน และฉัน
"ดี คิม คิดถึงจังเลย..ไม่ได้เจอนานคิดถึงกันบ้างรึเปล่า"
เสียงของ แพน ผู้น่ารักไม่แพ้กัน เธอตัวเล็กๆผิวขาวนวลผมหยิกแบบญี่ปุ่น เขาพูดทักทายอย่างเสียงดัง
"ไงจ้ะ..แพน คิดถึงเหมือนกัน เดี๋ยวเขามานะ ไปหาพี่ ปั๊บ ก่อนนะ"
ฉันตอบกลับไปอย่างไม่ต้องคิด เพราะฉันรีบมากๆ เลยต้องปัดไปก่อนเพราะเดี๋ยวยังไงเราก็ต้องกลับมาที่ห้องอีก
"จ้า..แล้วรีบมานะ"
แพนตอบแบบยิ้มๆ แล้วก็กลับไปที่โต๊ะเรียนของเธอ
"จ้า เดี๋ยวมา รอเพื่อนคนอื่นไปก่อนนะ"
ฉันพูด แล้วเดินออกจากห้องมุ่งตรงไปที่ห้องของชมรม
<ชมรม ท่องเที่ยว>
"ไงจ้ะ~ พี่ๆ มากันแต่เช้าเลยนะ"
ฉันทักทายพี่ๆ ที่นั่งกันไม่กี่คนในห้อง แล้วเขาก็หันมายิ้มทักทายฉัน ฉันเดินตรงไปที่โต๊ะกลุ่ม แล้วตรงไปหาพี่ปั๊บ พี่เขาสูงประมาณ 185 ซม.ขาวแมน หน้าตาดีที่สาวๆคนไหนก็ต้องการจะกิ๊กด้วย แต่พี่เขาดีมากเขาไม่เจ้าชู้เหมือนผู้ชายคนอื่นหวงฉันที่สุดไม่รู้จะหวงไปทำไม
"อืม..มาหาแล้ว..มีอะไรก็ว่ามาดิ คิมจะรีบไป"
ฉันพูดอย่างฮ้วนๆ เพราะฉันกำลังแอบพี่เขามี กิ๊ก! แต่ก็ยังชอบพี่เขาอยู่
"พูดดีๆ กับแฟนตัวเองหน่อยได้ไหม พี่รักคิมมากรู้ไหม.."
พี่ปั๊บพูดเหมือนตัวเอง จะตายงั้นแหละ(ตายได้ก็ดีดิ ^_^ ไม่ค่อยเลยเรา แช่งแฟนตัวเองได้ไง)
"ขอโทษ..คิมจะรีบไปไง...ขอโทษนะ..จะให้ทำอะไรก็ได้"
ฉันง้อ ทั้งที่ไม่อยากง้อสักเท่าไร แต่ยังไงพี่เขาก็เป็นแฟนเรา T_T ไม่อยากง้อเลย
"ขอกอดทีดิ....นะๆพี่ขอกอดหน่อย คิดถึงใจจะขาดแล้วเร็ว"
พี่ ปั๊บ พูดอ้อนเหมือนอยากจะกอดให้ได้ แต่ยังไงก็เหอะเราก็ให้กอดไม่ได้อยู่แล้วเพราะคนอยู่ในห้องชมรมก็เลยไม่กล้าให้กอด
"ไปส่งที่บ้านตอนเย็นแล้วเดี๋ยวให้น่ะ"
"อืม..ก็ได้แต่ขออยู่ที่บ้านต่ออีกนะ..แล้วค่อยกลับ"
"จ้า...เดี๋ยวให้อยู่ทั้งคืนก็ได้ วันนี้พี่ คิงไม่อยู่"
เราตกลงเวลากันเพื่อความแน่ใจ ส่วนคนที่ชื่อ คิง เขาเป็นพี่ชายแท้ๆ ที่คอยดูแลฉัน เพราะเราอยู่ด้วยกันเพียง2 คน ส่วนแม่ก็ไปอยู่ต่างประเทศกับสามีใหม่ที่อยู่ สวิตฯ ไม่กลับมาเลยก็ได้แต่ส่งเงินมาให้เดือนล่ะ 2 แสนกว่า ไม่รู้ไปหาเงินมาจากไหน หรือว่าเขาปลูกมัน เลยออกมาเยอะแยะเต็มไปหมด
"เดี๋ยวคิมไปก่อนนะนัดเพื่อนไว้ที่ห้อง"
"อืมแล้วเจอกันหลังเลิกเรียนนะ เดี๋ยวพี่ไปรับที่ห้องนะ"
เราแยกกันโดยที่เราแค่จับมือกัน แล้วฉันก็เดินออกจากห้องชมรมมุ่งตรงไปที่ห้องเรียน
<ปี 1 ห้อง 2>
"เย้~กลับมาทันเวลา พอดีเลย"
ฉันกลับมานั่งที่โต๊ะโดยมีเพื่อนที่มากันครบหมด ทุกคนต่างยิ้มแย้มยินดี เพราะมันเป็นวันเปิดเทอมที่ตรงกลับฤดูฝนมันเป็นฤดูที่ฉันชอบที่สุดเท่ากับฤดูหนาวเลยทีเดียว
"ไงจ้ะ...คิม คิดถึงบอยบ้างรึเปล่า"
เสียงของชายหนุ่มดังขึ้นกลางห้องทำให้ทุกคนหันไปหาต้นเสียง เขาคือคนที่หล่อและกวนโอ้ยที่สุดในโลกเลยทีเดียวมันสูง180ซม.ขาวไม่มากแต่ก็ดูดี
"ใครเขาอยากคิดถึงแกบ้าง..ไปไหนก็ไปเลยอย่ามากวน"
ฉันตอบกลับไปอย่างหงุดหงิดมาก แล้วเดินหนีออกมาข้างนอก แต่ไม่วายที่นายบอยยังเดินตามมา
"คิม เราชอบเธอจริงๆนะ ถึงแม้เราจะเจ้าชู้ขนาดไหน แต่เวลาเราชอบใครเราก็ชอบจริงๆ"
"ซึ้งจัง..น่าจะเป็นดารานะ....แสดงเก่งดี"
"เราไม่ได้เล่นละครนะ..เรา...ชอบคิมจริงๆ"
"พอเหอะ..ทำยังไงเราก็ไม่เชื่อนาย ไปก่อนนะ"
เรายืนโต้เถียงกันสักพัก แล้วฉันก็เดินออกมา แล้วเหตุการณ์บางอย่างก็เกิดขึ้น
"คิม! เราชอบเธอนะ"
เมื่อจบประโยค บอยก็เข้ามากอด ฉันทำอะไรไม่ถูกก็เลยยืนแข็งเป็นหินเพราะความอึ้ง แล้วฉันก็ได้ยินเสียงดัง
"ผลั่ก! อย่ามายุ่งกับแฟนกรุ"
เสียงของพี่ปั๊บดังขึ้น ทำให้ฉันหลุดออกจากกอดของบอยได้ เมื่อหันไปดูก็ต้องตกใจเพราะพี่ปั๊บกำลังกระหนำแรงต่อยไปที่บอย ทำให้ฉันต้องเข้าไปห้าม
"หยุดเดี๋ยวนี้นะถ้าไม่หยุด...ก็ไม่ต้องมาเจอหน้ากันอีก"
เมื่อฉันพูดจบ ทุกคนที่มุงดูก็เงียบและทั้งคู่ก็เลิกต่อยกัน ฉันเดินตรงไปหาทั้งคู่แล้วพูดว่า
"คิมจะไปเรียน...แล้วค่อยเจอกัน"
ฉันบอกกับพวกเขาไปอย่างโกรธๆ แล้วเดินตรงไปที่ห้องเรียนอย่างเซ็งๆ ทำให้คนที่เห็นหน้าฉันตอนนั้นเป็นต้องตกใจไปตามๆกัน
<ปี 1 ห้อง 2>
"นักเรียน...ทำความเคารพ"
เสียงของหัวหน้าห้องดังขึ้น ทำให้ทุกคนต้องเงียบเพราะก่อนอาจารย์เข้าพวกเราเสียงดังกันมาก เราคุยกันเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อสักพักนี้เอง
"ทุกคนเปิดหนังสือหน้า 159 เดี๋ยวนี้"
เสียงของอาจารย์หนุ่มสุดหล่อสอนวิชาแนะแนว ทำให้พวกฉันที่นั่งติดๆกันแอบหลับเพราะวิชานี้ได้เกรด 4 กันทุกคน เป็นวิชาที่น่าเบื่อมากเพราะมันมี3คาบติดกันพวกเราเลยนอนกันได้สบาย
"ตืด....ตืด......ตืด...."
เสียงสั่นของโทรศัพท์ดังขึ้นทำให้ฉันต้องตื่นก่อนที่จะมีหนังสือมาทุบที่หัวของฉัน
"ฮัลโหล....ไม่ทราบใครค่ะ"
"แกหลับหรอไอ้คิม! "
"พี่คิงหรอ คิมเปล่าหลับนะ"
"งั้นทำไมไม่รู้ว่าพี่โทรมาหา"
"ก็...เออคิมหลับอยู่พอใจยัง"
"คืนนี้พี่ไม่กลับนะ..ดูบ้านดีๆล่ะพรุ่งนี้เจอกันตอนเย็น"
"เออ..แล้วจะไปไหน"
"ไปหาแฟนพอใจยัง"
"จริงดิ...พามาให้ดูด้วย"
"ไอ้บ้า..พี่จะไปดูงาน"
"หรอ...งั้นแค่นี้นะ"
"อืม"
"ตู้ด"
เราสนทนากันสักพักแล้วก็วางสายไป ฉันก็เลยหลับต่อแล้วเวลาก็ล่วงเลยไปจนถึงกลางวัน พี่ปั๊บมายืนรออยู่ที่หน้าห้อง
"ไปกินข้าวกันนะ"
"ไม่เป็นไร...เดี๋ยวคิมไปกินกับเพื่อน"
"โกรธหรอ..พี่ขอโทษ"
"เปล่าสักหน่อย...ถ้าคิมโกรธป่านนี้พี่ถูกทิ้งไปแล้ว"
"ถ้าไม่โกรธ..ไปกินข้าวกับพี่นะ"
"คิมมันไม่ไปก็อย่าไปยุ่งกับมันเลยพี่"
เสียงของพวกเพื่อนดังขึ้นข้างหลังทำให้พี่เขาต้องเลิกชวน
"กินอะไรกันดี...หรือว่าจะไปกินข้างนอกดี"
ฉันถามพวกเพื่อนๆที่กำลังเดินอยู่แล้วก็มีเสียงตอบรับกลับมาว่า
"ไปกินข้างนอกเถอะนะ"
เสียงของบอยดังขึ้นมา ทำให้พวกเราต้องหันไปดูใบหน้าที่ช้ำและปากแตก โดยมีเลือดออกที่มุมปากเล็กน้อยแต่มันดูเท่มากๆเลย(ชมเขาซะงั้น)
"มาทำไม....มิทราบ"
อ้อมพูดขึ้นอย่างรำคาญ เพราะอ้อมเคยแอบชอบบอยแต่พอรู้ว่าบอยชอบฉันอยู่ก็เลยเลิกชอบ แต่ฉันกับอ้อมก็ยังรักกันดีโดยที่ไม่สนใจว่าไอ้บอยมันชอบใคร
"แหม...ไม่เข็ดหรอบอย เดี๋ยวก็โดนแฟนไอ้คิมกระทืบอีกหรอก"
เสียงของนนท์พูดขึ้นเหมือนเตือนให้ระวัง แต่ไม่เกิดผล
"ไปข้างนอกก็ได้...แต่ใครจ่าย"
ฟางถามขึ้นขณะที่ฉันยังคงมองบอยด้วยสายตารังเกียจ
"เดี๋ยวเราจ่ายเอง"
ฉันพูดขึ้น ขณะที่กำลังเดินออกนอกโรงเรียน
"ไม่ต้องคิม...เดี๋ยวบอยจ่ายเองเพราะว่าเราเป็นคนชวน"
บอยพูดขึ้นขณะที่เดินมานำหน้าฉัน
"ตามใจแล้วกัน"
แพนพูดแล้วก็เดินตามมา
เราพากันเดินออกมาข้างนอกและมุ่งหน้าไปที่ร้านประจำของพวกเราบอยไม่เคยมาที่ร้านนี้เพราะมันเข้ามาในซอยลึก บอยก็เลยดูที่ป้ายราคาก็ต้องอึ้งเพราะราคาอาหารที่นี่ถูกมากแต่บรรยากาศสุดแสนจะแนว อาหารจัดแต่งสวยงามมากไม่เหมาะกับราคาที่เขียนไว้เลย
"จะรับอะไรดีครับ"
พี่พนักงานเสิร์ฟถามขึ้น
"ขอเหมือนเดิมแล้วกันค่ะ"
ฟางบอกพี่เขากลับไป
"อะไร...ที่ว่าเหมือนเดิม"
บอยถามขึ้นด้วยความสงสัยเพราะมันไม่รู้ว่าพวกเรามากินบ่อยมากจนสนิทกับที่ร้าน
"เออน่า...แล้วแกจะกินอะไร"
ฉันถามขึ้น ขณะที่เอามือเล่นผมแพนที่นั่งข้าง
"งั้นเอาเหมือนคิมแล้วกัน"
บอยพูดขึ้นแล้วหันมาที่ฉัน(จะมองทำไมหน้าฉันมีเมนูอาหารอยู่หรือไง)
"พี่ค่ะงั้นเอา...สเต็กเนื้อ 2 ค่ะ"
แพนบอกพี่เขาเพราะรู้ว่าฉันกินอะไร
"ครับ"
พี่พนักงานตอบแบบยิ้มๆ
แล้วสักพักก็เกิดเรื่อง เนื่องจากเรากินกันไปสักพักพี่ปั๊บกับพวกเพื่อนก็เดินเข้ามาที่ร้าน พวกฉันทุกคนหันไปทางเดียวกันเพราะ ไม่ใช่พี่ปั๊บจะมากับเพื่อนเขาเท่านั้น เขาเดินมาโดยมีพวกยัยกิ้บมาด้วย ทำให้ฉันเริ่มคิด(แกนอกใจฉัน วันนี้แกตายแน่) แต่ว่าฉันก็ยังสงบสติอารมณ์ลงได้ เพราะพี่เขามองไม่เห็นโต๊ะพวกฉัน
"ตืด........ตืด......ตืด"
มือถือของฉันดังขึ้นขณะที่พวกพี่เขาเดินไปนั่งที่โต๊ะและฉันยังไม่รับโทรศัพท์ เพราะกำลังดูพี่ปั๊บที่โทรศัพท์อยู่
"คิม....พี่ปั๊บโทรมา ไม่รับหรอ"
อ้อมพูดขึ้นทำให้ฉันหันกลับมา
"มีอะไร......."
"คิม..อยู่ที่ไหนอ่ะ"
"แล้วทำไม"
"ออกมาหาพี่หน่อย.....พี่อยู่ที่ร้าน CORN CAFE "
"ทำไมคิมต้องไป"
"มาช่วยพี่หน่อยดิ"
"เรื่องอะไรมิทราบ"
"ก็เพื่อนคิม มาเกาะแกะพี่อยู่"
"ใครเพื่อนคิม"
"ก็พวกน้องกิ้บไง"
"จะบอกอะไรไว้อย่างนะคิมไม่มีเพื่อนอย่างพวกมัน"
"แล้วนี่คิมอยู่ไหน"
"อยู่ใกล้ๆเนี้ยแหละ.......แค่นี้นะ"
ฉันวางสายแล้วเดินออกข้างนอกโดยบอกพวกเพื่อนว่าขอกลับก่อนไม่อยากมีเรื่อง พอบอกจบบอยรีบเอาแบงค์พัน 2 ใบวางบนโต๊ะแล้วเดินตามฉันมา ส่วนคนอื่นก็กินกันต่อ
"เป็นไร......"
"รู้แล้วยังมาถามอีก"
"เรารู้....แต่ไม่ฟังเหตุผลพี่เขาก่อนหรอ"
"เหตุผล.....พอเหอะมาบอกแค่นี้ใช่ไหม"
"เราแค่ไม่อยากเห็นคนที่เรารักต้องเจ็บปวด"
"ขอบคุญนะบอย เราก็"
"อ้าว...คิม"
เสียงของชายหนุ่มนิรนามดังขึ้น ฉันหันกลับไปก็เจอกลับพี่เคน เขาเป็นเพื่อนพี่คิงเขาเป็นทหาร พวกเราสนิทกันมาก(แบบพี่น้องนะ ห้ามคิดอะไร)ว่างๆพี่เขาก็จะมานอนที่บ้าน เราก็เหมือนครอบครัวเดียวกัน
"มาได้ไงอ่ะ"
ฉันถามพี่เคน
"แฟนหรอคิม...เดี๋ยวพี่จะไปบอกไอ้คิง"
พี่เคนแซวกลับมา
"บ้าหรอพี่...เพื่อนกันเฉยๆ"
"อีกเดี๋ยวก็เป็นแฟนแล้วครับ"
ฉันว่าพี่เคนแล้วก็ถูกบอยแทรกขึ้นมา
"ผลั่ก!"
ฉันผลั่กบอยอย่างแรง
"เจ็บนะ.....ทำไมทำกับที่รักอย่างนี้ล่ะจ้ะ"
"แกเป็นที่รักฉันตั้งแต่เมื่อไหร่มิทราบ"
"เอ้า...ไปตีกันทีหลังบอกมาก่อนว่าออกนอกโรงเรียนตอนนี้ได้ยังไง"
"ก็โรงเรียนเขาให้ออกมาข้างนอกได้...แล้วก็เข้าตามเวลาที่เขากำหนดจ้ะ"
"แล้วไอ้น้องผู้ชายนี่..เป็นแฟนแกหรอ"
"ก็บอกว่าไม่ใช่ไง...เป็นเพื่อนกัน"
"แล้วทำไมเดินกันอยู่แค่ 2 คนล่ะ"
"เอ่อ...."
"คือ..เพื่อนยังกินไม่เสร็จครับ..พวกเราจะไปทำเวรต่อก็เลยกลับก่อนครับ"
ฉันคุยกับพี่เคนอย่างอ้ำอึ้ง แต่โชคดีที่บอยช่วยเอาไว้เรายืนคุยกันสักพักก็แยกกันฉันก็เงียบตลอดทางที่เราเดินกลับโรงเรียน
"นี่รีบเข้าเหอะ...ฝนตั้งเค้าแล้วนะ"
บอยพูดขึ้นเพื่อทำลายความเงียบ เราเดินมาจนถึงหน้าห้องแล้วบอยก็ต้องอึ้ง
"ทำไมล่ะ.........ทำไมไม่บอกให้เร็วกว่านี้......ฮือ...ฮือ"
ฉันปล่อยโฮออกมาเพราะว่า ก่อนหน้านี้(เมื่อ 1 ปีที่แล้ว)..ใช่ฉันเคยแอบชอบบอยแล้วมันก็ความรู้สึกเดียวกันกับที่อ้อมรู้สึก
"เป็นอะไรไปคิม....หยุดร้องเหอะนะ"
บอยปลอบโยนฉันทั้งที่เขาไม่รู้เลยว่ามันเกิดอะไรขึ้น
ฉันหยุดร้องไห้แล้วเดินเข้าห้องไปทั้งที่ยังมีคลาบน้ำตาอยู่ที่หน้า บอยไม่ถามอะไรแล้วก็เดินตามมานั่งข้าง ฉันซุกหน้าลงกับโต๊ะแล้วปล่อยไห้น้ำตาไหลมาช้าๆ ฝนเทกระหน่ำเหมือนร้องไห้แทนฉัน
"คิมไหวรึเปล่า"
บอยถามขึ้นขณะที่นั่งอยู่ข้างๆ
"กลับไปนั่งที่เหอะ....เราไม่เป็นไร"
"ไม่เป็นไรแล้วร้องไห้ทำไม"
"เราบอกไม่เป็นไรไง!"
"หรือว่าเรื่องไอ้ปั๊บ"
"เปล่า!"
ทันใดนั้นการทะเลาะวิวาทก็เกิดขึ้นอีกครั้ง เมื่อพี่ปั๊บเข้ามากระชากคอเสื้อบอยแล้วก็ต่อยกัน ฉันไม่ห้ามแต่พูดออกไปกับทั้งคู่ว่า"เลิกตีกันเหมือนเด็กสักที"แต่ทั้งคู่ก็หยุดและหันมาดูฉันที่มีเลือดกำเดาไหลออกมา แม้แต่ฉันยังไม่รู้ตัวเลยโอ้ยจะเป็นลม
<โรงเรียน>
"เย้~ เช้าวันใหม่ที่สดใส "
คำพูดของเด็กสาวที่น่ารัก ที่ชื่อ คิม ชื่อเธออาจคล้ายผู้ชายหน้าตามีเสน่ห์ดึงดูดทั้งหญิงชายให้มองสูงโปร่งประมาณ 170ซม.ได้ พ่อสุดที่รักของเธอตั้งชื่อให้ ก่อนที่เขาจะหายไปมีผู้หญิงอื่น
"ดีจ้า~ น้อง คิม สุดสวย"
เสียงของรุ่นพี่ที่เป็นเพื่อนแฟนของคิม เขาชื่อ แบงค์ เป็นหนุ่มรูปงามที่สาวไหนเห็นเป็นต้องกรี้ดสูง 185 ซม. หมาดแมนหุ่นนักกีฬา
"มีอะไรรึเปล่า..ปากหวานแต่เช้าเลย"
ฉันตอบกลับไปอย่างสงสัย เพราะพี่แบงค์เขาไม่เคยพูดอย่างนี้กับฉันเลย หลังจากที่เราเลิกกัน
"ไม่มีอะไร แค่ไอ้ปั๊บมันให้มาตามไปหาที่ชมรม"
พี่แบงค์เปลี่ยนอารมณ์ได้ไวมากเลย เมื่อกี้ยังหวานอยู่เลย(เสียดายจัง) พวกพี่เขาอยู่ชมรม ท่องเที่ยว มีสมาชิก 15 คน พวกเขาได้ไปเที่ยวที่ต่างๆ โดยที่พี่ส่วนใหญ่มีเงินเยอะ
"จ้า...เดี๋ยว คิม ตามไปขอเอาของไปเก็บก่อน"
ฉันบอกพี่แบงค์ แล้วก็เดินตรงไปที่ห้องเรียนอันเป็นที่รักของฉัน
<ปี 1 ห้อง 2>
โรงเรียนเรานับ ม.4 เท่ากับปี1 (เขารับตั้งแต่ม.4ขึ้นไปจนมหา'ลัย)
"ไงจ้ะ~ เพื่อนๆ มากันแต่เช้าเลยนะ"
ฉันทักเพื่อนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะ มีมากัน 20 กว่าคน ฉันเป็นที่รักของเพื่อนมากๆ ฉันมีเพื่อนสนิทอยู่กลุ่มนึง เราตั้งชื่อกลุ่มว่า SORE เป็นชื่อที่พวกเราภูมิใจมาก เพราะพวกเรา ตั้งชื่อมันเองมันย่อมาจาก SPIRIT OF RED EVIL กลุ่มเรามีกัน 5 คน คือ อ้อม ฟาง นนท์ แพน และฉัน
"ดี คิม คิดถึงจังเลย..ไม่ได้เจอนานคิดถึงกันบ้างรึเปล่า"
เสียงของ แพน ผู้น่ารักไม่แพ้กัน เธอตัวเล็กๆผิวขาวนวลผมหยิกแบบญี่ปุ่น เขาพูดทักทายอย่างเสียงดัง
"ไงจ้ะ..แพน คิดถึงเหมือนกัน เดี๋ยวเขามานะ ไปหาพี่ ปั๊บ ก่อนนะ"
ฉันตอบกลับไปอย่างไม่ต้องคิด เพราะฉันรีบมากๆ เลยต้องปัดไปก่อนเพราะเดี๋ยวยังไงเราก็ต้องกลับมาที่ห้องอีก
"จ้า..แล้วรีบมานะ"
แพนตอบแบบยิ้มๆ แล้วก็กลับไปที่โต๊ะเรียนของเธอ
"จ้า เดี๋ยวมา รอเพื่อนคนอื่นไปก่อนนะ"
ฉันพูด แล้วเดินออกจากห้องมุ่งตรงไปที่ห้องของชมรม
<ชมรม ท่องเที่ยว>
"ไงจ้ะ~ พี่ๆ มากันแต่เช้าเลยนะ"
ฉันทักทายพี่ๆ ที่นั่งกันไม่กี่คนในห้อง แล้วเขาก็หันมายิ้มทักทายฉัน ฉันเดินตรงไปที่โต๊ะกลุ่ม แล้วตรงไปหาพี่ปั๊บ พี่เขาสูงประมาณ 185 ซม.ขาวแมน หน้าตาดีที่สาวๆคนไหนก็ต้องการจะกิ๊กด้วย แต่พี่เขาดีมากเขาไม่เจ้าชู้เหมือนผู้ชายคนอื่นหวงฉันที่สุดไม่รู้จะหวงไปทำไม
"อืม..มาหาแล้ว..มีอะไรก็ว่ามาดิ คิมจะรีบไป"
ฉันพูดอย่างฮ้วนๆ เพราะฉันกำลังแอบพี่เขามี กิ๊ก! แต่ก็ยังชอบพี่เขาอยู่
"พูดดีๆ กับแฟนตัวเองหน่อยได้ไหม พี่รักคิมมากรู้ไหม.."
พี่ปั๊บพูดเหมือนตัวเอง จะตายงั้นแหละ(ตายได้ก็ดีดิ ^_^ ไม่ค่อยเลยเรา แช่งแฟนตัวเองได้ไง)
"ขอโทษ..คิมจะรีบไปไง...ขอโทษนะ..จะให้ทำอะไรก็ได้"
ฉันง้อ ทั้งที่ไม่อยากง้อสักเท่าไร แต่ยังไงพี่เขาก็เป็นแฟนเรา T_T ไม่อยากง้อเลย
"ขอกอดทีดิ....นะๆพี่ขอกอดหน่อย คิดถึงใจจะขาดแล้วเร็ว"
พี่ ปั๊บ พูดอ้อนเหมือนอยากจะกอดให้ได้ แต่ยังไงก็เหอะเราก็ให้กอดไม่ได้อยู่แล้วเพราะคนอยู่ในห้องชมรมก็เลยไม่กล้าให้กอด
"ไปส่งที่บ้านตอนเย็นแล้วเดี๋ยวให้น่ะ"
"อืม..ก็ได้แต่ขออยู่ที่บ้านต่ออีกนะ..แล้วค่อยกลับ"
"จ้า...เดี๋ยวให้อยู่ทั้งคืนก็ได้ วันนี้พี่ คิงไม่อยู่"
เราตกลงเวลากันเพื่อความแน่ใจ ส่วนคนที่ชื่อ คิง เขาเป็นพี่ชายแท้ๆ ที่คอยดูแลฉัน เพราะเราอยู่ด้วยกันเพียง2 คน ส่วนแม่ก็ไปอยู่ต่างประเทศกับสามีใหม่ที่อยู่ สวิตฯ ไม่กลับมาเลยก็ได้แต่ส่งเงินมาให้เดือนล่ะ 2 แสนกว่า ไม่รู้ไปหาเงินมาจากไหน หรือว่าเขาปลูกมัน เลยออกมาเยอะแยะเต็มไปหมด
"เดี๋ยวคิมไปก่อนนะนัดเพื่อนไว้ที่ห้อง"
"อืมแล้วเจอกันหลังเลิกเรียนนะ เดี๋ยวพี่ไปรับที่ห้องนะ"
เราแยกกันโดยที่เราแค่จับมือกัน แล้วฉันก็เดินออกจากห้องชมรมมุ่งตรงไปที่ห้องเรียน
<ปี 1 ห้อง 2>
"เย้~กลับมาทันเวลา พอดีเลย"
ฉันกลับมานั่งที่โต๊ะโดยมีเพื่อนที่มากันครบหมด ทุกคนต่างยิ้มแย้มยินดี เพราะมันเป็นวันเปิดเทอมที่ตรงกลับฤดูฝนมันเป็นฤดูที่ฉันชอบที่สุดเท่ากับฤดูหนาวเลยทีเดียว
"ไงจ้ะ...คิม คิดถึงบอยบ้างรึเปล่า"
เสียงของชายหนุ่มดังขึ้นกลางห้องทำให้ทุกคนหันไปหาต้นเสียง เขาคือคนที่หล่อและกวนโอ้ยที่สุดในโลกเลยทีเดียวมันสูง180ซม.ขาวไม่มากแต่ก็ดูดี
"ใครเขาอยากคิดถึงแกบ้าง..ไปไหนก็ไปเลยอย่ามากวน"
ฉันตอบกลับไปอย่างหงุดหงิดมาก แล้วเดินหนีออกมาข้างนอก แต่ไม่วายที่นายบอยยังเดินตามมา
"คิม เราชอบเธอจริงๆนะ ถึงแม้เราจะเจ้าชู้ขนาดไหน แต่เวลาเราชอบใครเราก็ชอบจริงๆ"
"ซึ้งจัง..น่าจะเป็นดารานะ....แสดงเก่งดี"
"เราไม่ได้เล่นละครนะ..เรา...ชอบคิมจริงๆ"
"พอเหอะ..ทำยังไงเราก็ไม่เชื่อนาย ไปก่อนนะ"
เรายืนโต้เถียงกันสักพัก แล้วฉันก็เดินออกมา แล้วเหตุการณ์บางอย่างก็เกิดขึ้น
"คิม! เราชอบเธอนะ"
เมื่อจบประโยค บอยก็เข้ามากอด ฉันทำอะไรไม่ถูกก็เลยยืนแข็งเป็นหินเพราะความอึ้ง แล้วฉันก็ได้ยินเสียงดัง
"ผลั่ก! อย่ามายุ่งกับแฟนกรุ"
เสียงของพี่ปั๊บดังขึ้น ทำให้ฉันหลุดออกจากกอดของบอยได้ เมื่อหันไปดูก็ต้องตกใจเพราะพี่ปั๊บกำลังกระหนำแรงต่อยไปที่บอย ทำให้ฉันต้องเข้าไปห้าม
"หยุดเดี๋ยวนี้นะถ้าไม่หยุด...ก็ไม่ต้องมาเจอหน้ากันอีก"
เมื่อฉันพูดจบ ทุกคนที่มุงดูก็เงียบและทั้งคู่ก็เลิกต่อยกัน ฉันเดินตรงไปหาทั้งคู่แล้วพูดว่า
"คิมจะไปเรียน...แล้วค่อยเจอกัน"
ฉันบอกกับพวกเขาไปอย่างโกรธๆ แล้วเดินตรงไปที่ห้องเรียนอย่างเซ็งๆ ทำให้คนที่เห็นหน้าฉันตอนนั้นเป็นต้องตกใจไปตามๆกัน
<ปี 1 ห้อง 2>
"นักเรียน...ทำความเคารพ"
เสียงของหัวหน้าห้องดังขึ้น ทำให้ทุกคนต้องเงียบเพราะก่อนอาจารย์เข้าพวกเราเสียงดังกันมาก เราคุยกันเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อสักพักนี้เอง
"ทุกคนเปิดหนังสือหน้า 159 เดี๋ยวนี้"
เสียงของอาจารย์หนุ่มสุดหล่อสอนวิชาแนะแนว ทำให้พวกฉันที่นั่งติดๆกันแอบหลับเพราะวิชานี้ได้เกรด 4 กันทุกคน เป็นวิชาที่น่าเบื่อมากเพราะมันมี3คาบติดกันพวกเราเลยนอนกันได้สบาย
"ตืด....ตืด......ตืด...."
เสียงสั่นของโทรศัพท์ดังขึ้นทำให้ฉันต้องตื่นก่อนที่จะมีหนังสือมาทุบที่หัวของฉัน
"ฮัลโหล....ไม่ทราบใครค่ะ"
"แกหลับหรอไอ้คิม! "
"พี่คิงหรอ คิมเปล่าหลับนะ"
"งั้นทำไมไม่รู้ว่าพี่โทรมาหา"
"ก็...เออคิมหลับอยู่พอใจยัง"
"คืนนี้พี่ไม่กลับนะ..ดูบ้านดีๆล่ะพรุ่งนี้เจอกันตอนเย็น"
"เออ..แล้วจะไปไหน"
"ไปหาแฟนพอใจยัง"
"จริงดิ...พามาให้ดูด้วย"
"ไอ้บ้า..พี่จะไปดูงาน"
"หรอ...งั้นแค่นี้นะ"
"อืม"
"ตู้ด"
เราสนทนากันสักพักแล้วก็วางสายไป ฉันก็เลยหลับต่อแล้วเวลาก็ล่วงเลยไปจนถึงกลางวัน พี่ปั๊บมายืนรออยู่ที่หน้าห้อง
"ไปกินข้าวกันนะ"
"ไม่เป็นไร...เดี๋ยวคิมไปกินกับเพื่อน"
"โกรธหรอ..พี่ขอโทษ"
"เปล่าสักหน่อย...ถ้าคิมโกรธป่านนี้พี่ถูกทิ้งไปแล้ว"
"ถ้าไม่โกรธ..ไปกินข้าวกับพี่นะ"
"คิมมันไม่ไปก็อย่าไปยุ่งกับมันเลยพี่"
เสียงของพวกเพื่อนดังขึ้นข้างหลังทำให้พี่เขาต้องเลิกชวน
"กินอะไรกันดี...หรือว่าจะไปกินข้างนอกดี"
ฉันถามพวกเพื่อนๆที่กำลังเดินอยู่แล้วก็มีเสียงตอบรับกลับมาว่า
"ไปกินข้างนอกเถอะนะ"
เสียงของบอยดังขึ้นมา ทำให้พวกเราต้องหันไปดูใบหน้าที่ช้ำและปากแตก โดยมีเลือดออกที่มุมปากเล็กน้อยแต่มันดูเท่มากๆเลย(ชมเขาซะงั้น)
"มาทำไม....มิทราบ"
อ้อมพูดขึ้นอย่างรำคาญ เพราะอ้อมเคยแอบชอบบอยแต่พอรู้ว่าบอยชอบฉันอยู่ก็เลยเลิกชอบ แต่ฉันกับอ้อมก็ยังรักกันดีโดยที่ไม่สนใจว่าไอ้บอยมันชอบใคร
"แหม...ไม่เข็ดหรอบอย เดี๋ยวก็โดนแฟนไอ้คิมกระทืบอีกหรอก"
เสียงของนนท์พูดขึ้นเหมือนเตือนให้ระวัง แต่ไม่เกิดผล
"ไปข้างนอกก็ได้...แต่ใครจ่าย"
ฟางถามขึ้นขณะที่ฉันยังคงมองบอยด้วยสายตารังเกียจ
"เดี๋ยวเราจ่ายเอง"
ฉันพูดขึ้น ขณะที่กำลังเดินออกนอกโรงเรียน
"ไม่ต้องคิม...เดี๋ยวบอยจ่ายเองเพราะว่าเราเป็นคนชวน"
บอยพูดขึ้นขณะที่เดินมานำหน้าฉัน
"ตามใจแล้วกัน"
แพนพูดแล้วก็เดินตามมา
เราพากันเดินออกมาข้างนอกและมุ่งหน้าไปที่ร้านประจำของพวกเราบอยไม่เคยมาที่ร้านนี้เพราะมันเข้ามาในซอยลึก บอยก็เลยดูที่ป้ายราคาก็ต้องอึ้งเพราะราคาอาหารที่นี่ถูกมากแต่บรรยากาศสุดแสนจะแนว อาหารจัดแต่งสวยงามมากไม่เหมาะกับราคาที่เขียนไว้เลย
"จะรับอะไรดีครับ"
พี่พนักงานเสิร์ฟถามขึ้น
"ขอเหมือนเดิมแล้วกันค่ะ"
ฟางบอกพี่เขากลับไป
"อะไร...ที่ว่าเหมือนเดิม"
บอยถามขึ้นด้วยความสงสัยเพราะมันไม่รู้ว่าพวกเรามากินบ่อยมากจนสนิทกับที่ร้าน
"เออน่า...แล้วแกจะกินอะไร"
ฉันถามขึ้น ขณะที่เอามือเล่นผมแพนที่นั่งข้าง
"งั้นเอาเหมือนคิมแล้วกัน"
บอยพูดขึ้นแล้วหันมาที่ฉัน(จะมองทำไมหน้าฉันมีเมนูอาหารอยู่หรือไง)
"พี่ค่ะงั้นเอา...สเต็กเนื้อ 2 ค่ะ"
แพนบอกพี่เขาเพราะรู้ว่าฉันกินอะไร
"ครับ"
พี่พนักงานตอบแบบยิ้มๆ
แล้วสักพักก็เกิดเรื่อง เนื่องจากเรากินกันไปสักพักพี่ปั๊บกับพวกเพื่อนก็เดินเข้ามาที่ร้าน พวกฉันทุกคนหันไปทางเดียวกันเพราะ ไม่ใช่พี่ปั๊บจะมากับเพื่อนเขาเท่านั้น เขาเดินมาโดยมีพวกยัยกิ้บมาด้วย ทำให้ฉันเริ่มคิด(แกนอกใจฉัน วันนี้แกตายแน่) แต่ว่าฉันก็ยังสงบสติอารมณ์ลงได้ เพราะพี่เขามองไม่เห็นโต๊ะพวกฉัน
"ตืด........ตืด......ตืด"
มือถือของฉันดังขึ้นขณะที่พวกพี่เขาเดินไปนั่งที่โต๊ะและฉันยังไม่รับโทรศัพท์ เพราะกำลังดูพี่ปั๊บที่โทรศัพท์อยู่
"คิม....พี่ปั๊บโทรมา ไม่รับหรอ"
อ้อมพูดขึ้นทำให้ฉันหันกลับมา
"มีอะไร......."
"คิม..อยู่ที่ไหนอ่ะ"
"แล้วทำไม"
"ออกมาหาพี่หน่อย.....พี่อยู่ที่ร้าน CORN CAFE "
"ทำไมคิมต้องไป"
"มาช่วยพี่หน่อยดิ"
"เรื่องอะไรมิทราบ"
"ก็เพื่อนคิม มาเกาะแกะพี่อยู่"
"ใครเพื่อนคิม"
"ก็พวกน้องกิ้บไง"
"จะบอกอะไรไว้อย่างนะคิมไม่มีเพื่อนอย่างพวกมัน"
"แล้วนี่คิมอยู่ไหน"
"อยู่ใกล้ๆเนี้ยแหละ.......แค่นี้นะ"
ฉันวางสายแล้วเดินออกข้างนอกโดยบอกพวกเพื่อนว่าขอกลับก่อนไม่อยากมีเรื่อง พอบอกจบบอยรีบเอาแบงค์พัน 2 ใบวางบนโต๊ะแล้วเดินตามฉันมา ส่วนคนอื่นก็กินกันต่อ
"เป็นไร......"
"รู้แล้วยังมาถามอีก"
"เรารู้....แต่ไม่ฟังเหตุผลพี่เขาก่อนหรอ"
"เหตุผล.....พอเหอะมาบอกแค่นี้ใช่ไหม"
"เราแค่ไม่อยากเห็นคนที่เรารักต้องเจ็บปวด"
"ขอบคุญนะบอย เราก็"
"อ้าว...คิม"
เสียงของชายหนุ่มนิรนามดังขึ้น ฉันหันกลับไปก็เจอกลับพี่เคน เขาเป็นเพื่อนพี่คิงเขาเป็นทหาร พวกเราสนิทกันมาก(แบบพี่น้องนะ ห้ามคิดอะไร)ว่างๆพี่เขาก็จะมานอนที่บ้าน เราก็เหมือนครอบครัวเดียวกัน
"มาได้ไงอ่ะ"
ฉันถามพี่เคน
"แฟนหรอคิม...เดี๋ยวพี่จะไปบอกไอ้คิง"
พี่เคนแซวกลับมา
"บ้าหรอพี่...เพื่อนกันเฉยๆ"
"อีกเดี๋ยวก็เป็นแฟนแล้วครับ"
ฉันว่าพี่เคนแล้วก็ถูกบอยแทรกขึ้นมา
"ผลั่ก!"
ฉันผลั่กบอยอย่างแรง
"เจ็บนะ.....ทำไมทำกับที่รักอย่างนี้ล่ะจ้ะ"
"แกเป็นที่รักฉันตั้งแต่เมื่อไหร่มิทราบ"
"เอ้า...ไปตีกันทีหลังบอกมาก่อนว่าออกนอกโรงเรียนตอนนี้ได้ยังไง"
"ก็โรงเรียนเขาให้ออกมาข้างนอกได้...แล้วก็เข้าตามเวลาที่เขากำหนดจ้ะ"
"แล้วไอ้น้องผู้ชายนี่..เป็นแฟนแกหรอ"
"ก็บอกว่าไม่ใช่ไง...เป็นเพื่อนกัน"
"แล้วทำไมเดินกันอยู่แค่ 2 คนล่ะ"
"เอ่อ...."
"คือ..เพื่อนยังกินไม่เสร็จครับ..พวกเราจะไปทำเวรต่อก็เลยกลับก่อนครับ"
ฉันคุยกับพี่เคนอย่างอ้ำอึ้ง แต่โชคดีที่บอยช่วยเอาไว้เรายืนคุยกันสักพักก็แยกกันฉันก็เงียบตลอดทางที่เราเดินกลับโรงเรียน
"นี่รีบเข้าเหอะ...ฝนตั้งเค้าแล้วนะ"
บอยพูดขึ้นเพื่อทำลายความเงียบ เราเดินมาจนถึงหน้าห้องแล้วบอยก็ต้องอึ้ง
"ทำไมล่ะ.........ทำไมไม่บอกให้เร็วกว่านี้......ฮือ...ฮือ"
ฉันปล่อยโฮออกมาเพราะว่า ก่อนหน้านี้(เมื่อ 1 ปีที่แล้ว)..ใช่ฉันเคยแอบชอบบอยแล้วมันก็ความรู้สึกเดียวกันกับที่อ้อมรู้สึก
"เป็นอะไรไปคิม....หยุดร้องเหอะนะ"
บอยปลอบโยนฉันทั้งที่เขาไม่รู้เลยว่ามันเกิดอะไรขึ้น
ฉันหยุดร้องไห้แล้วเดินเข้าห้องไปทั้งที่ยังมีคลาบน้ำตาอยู่ที่หน้า บอยไม่ถามอะไรแล้วก็เดินตามมานั่งข้าง ฉันซุกหน้าลงกับโต๊ะแล้วปล่อยไห้น้ำตาไหลมาช้าๆ ฝนเทกระหน่ำเหมือนร้องไห้แทนฉัน
"คิมไหวรึเปล่า"
บอยถามขึ้นขณะที่นั่งอยู่ข้างๆ
"กลับไปนั่งที่เหอะ....เราไม่เป็นไร"
"ไม่เป็นไรแล้วร้องไห้ทำไม"
"เราบอกไม่เป็นไรไง!"
"หรือว่าเรื่องไอ้ปั๊บ"
"เปล่า!"
ทันใดนั้นการทะเลาะวิวาทก็เกิดขึ้นอีกครั้ง เมื่อพี่ปั๊บเข้ามากระชากคอเสื้อบอยแล้วก็ต่อยกัน ฉันไม่ห้ามแต่พูดออกไปกับทั้งคู่ว่า"เลิกตีกันเหมือนเด็กสักที"แต่ทั้งคู่ก็หยุดและหันมาดูฉันที่มีเลือดกำเดาไหลออกมา แม้แต่ฉันยังไม่รู้ตัวเลยโอ้ยจะเป็นลม